May 1sth.
First day of swimming this year
LYNNE TILLMAN: In Uncommon Places, when I look at the photograph of your wife, Ginger, against an orange wall, I think about her hair, skin, the tones of orange and red. She’s looking away. You could be presenting a young woman or a meal. The photograph of your friend, Michael Marsh, on the couch, with the woman lying on him: you represent a relationship -two bodies in an embrace- but we don’t see the woman’s face, her expression. It’s about the embrace. The man is looking impassively at the camera. We see the couch, the rug…
STEPHEN SHORE: The TV stand.
LYNNE TILLMAN: The newspaper is on the floor. It’a a complex image, a couple in a context. Is it an anti-romantic version of the couple? He’s holding her, without tension or passion. There’s a reflection on his eyeglasses. You make us more aware of its being a picture. It also feels like an unguarded, unsentimental moment.
STEPHEN SHORE: Yes. It’s this funny or odd play between being responsive to what one encounters, but having a certain mental framework that digests it.
She came into the room, carrying two gin cocktails on a silver tray - one for her husband, the other for herself. She saw herself momentarily in the mirror as she passed and could not say what it was that affected her so strangely. (It was the utter blankness of her face, as if the features had been erased; but the moment was too slight, too fugitive for her to tell the cause of her dismay.) For some reason, her husband turned off the table lamp; and the room was suddenly emptied of furniture, walls, a seascape done in oil, which hung above the sofa covered in stripes of maroon-and-cream damask. When he turned the light on again, his wife was gone and there was only one cocktail on the silver tray, which he held in his hands - hands that did not in the least tremble.
Saatte 1086’lara çıkan bir otomobil düşün t. cim. Sen bunu kullanıyorsun, çok şık bir kıyafetle, bir doğumgünü kaçırmamak için geliyorsun, başka türlü bir yerden, aceleyle, kimseyi dinlemeden, hastalık beni yarı yolda bırakır demeden, atlayıp arabana geliyorsun, saatte 1086 yapıyorsun. Oraya gittiğinden beri dönmek için saatte 1086 yapabilmene kimse engel olamamış, öyle duydum. Ben nasıl olayım. Burada yalnızca bir bahçe sahibi olman doyurucu değil biliyorum. Bahçen üç boyutlu olsa da onu canlı yapmaya elzem derinliği biz ancak bir zerre maneviyat sahibiysek yakalayabiliyoruz. Üstelik sen belirdiğinde hep bir uzaklık, bir yabancılık, bir parça ürperti. Seni değil de, uzaklardaki bir yeri düşünemiyor olmanın çaresizliği, bağışla.
Word belgesi açmayalı uzun zaman olmuş bu bir. Şimdi orda, gece yarısını çoktan geçmiş. Uyuyorum. Ama çok derin. Ben uyurken binaya hırsız girmiş. Hırsızın çocuk çırağı var. Önce o yakalanmış. Adam kaçmış. Polis çağırmışlar. Gelince gidip çocuğu kapmış. Ben hala uyuyorum. Yukarıdan, balkondan izliyorsun. Apartman ayağa kalkmış. Beni uyandırmıyorsun. Beni uyandırmaman zamanda sürüyor hala bu iki. Herkes izliyor. Çırağı götürüyorlar. Baş hırsız ortada yok. Alt katımızdakiler hararetle izlerken izlerken, araba gidince, bakacak bir şey kalmıyor. Hiçbir şey çalınmıyor. Çırak daha arka pencerelere yanaşamadan götürülüyor. Polis arabası bir kıyamet gidiyor. Hırsız çırağı sorgulanacak. Ben uyuyorum. Hiçbir şey beni uyandırmıyor. Ne çocuğun çığlıkları, ne komşuların, Şeref amcaların, Nagehan teyzelerin merakla izlenecek bir şey kalmayınca balkondan balkona titreşen çaresiz gece konuşmaları, hiç. Sonra bunlar da bitiyor, birkaç kişi aşağı inip demir parmaklıklardan nasıl atladı o çocuk diye tahmin etmek için demir parmaklıkların karşısına dikiliyor. Bir şey kalmayınca, e uzun demir parmaklıklara bakıyorlar. Merdiven diyorlar, çevik diyorlar, aradan geçmiştir çok sıska diyorlar. Balkondan parmaklıklara, parmaklıklardan balkona soruyorlar cevap veriyorlar, soruyorlar. Usulca yanıma giriyorsun. Beni hiç uyandırmıyorsun. Hepsine yukarıdan bakıp dönüyorsun. Uykum o kadar ağır ve gece komşular için o kadar bitmiş ki. Yanıma sıcaklığı bozmadan giriveriyorsun. Kaç sene geçti. Beni hala, hiçbir koşulda uyandırmıyorsun.
spring break, my son, my nose son
spring beach
Small hands’ gold team, last coffee morning. April 2012.
